Herkesin okuyabileceği mektuplar

Ruth, nobody had told me English winters were wet as well as cold. I stood at that bus stop in a thin kameez and new trainers, nineteen and pretending to be fine, and you looked at me for a whole minute before you unwound the brown scarf from your own neck and put it round mine. When I tried to give it back you said, you'll need it more than me, love, and got on your bus. I still have it. I have lived here eleven years now, and every new student I meet shivering at the station in October gets a warm word and a coat recommendation from me. It's your scarf, really. I'm only passing it on.

سارہ، رجسٹر پر صرف تمہارا پہلا نام لکھا تھا، اور میں نے اسے اتنی بار پڑھا کہ وہ مجھے زبانی یاد ہو گیا۔ ابو اب ٹھیک ہیں۔ وہ ہر صبح سیر کو جاتے ہیں اور گلی کے بچوں میں ٹافیاں بانٹتے ہیں، اور انہیں یاد نہیں رہتا کہ ان کی رگوں میں ایک اجنبی لڑکی کی مہربانی دوڑ رہی ہے۔ میں انہیں بتاتی ہوں، وہ بھول جاتے ہیں۔ میں نہیں بھولتی۔ اس سال سے میں بھی ہر چھ مہینے بعد خون دیتی ہوں، اور ہر بار رجسٹر پر اپنا نام لکھتے ہوئے تمہارا نام سوچتی ہوں۔

Nay, ngayon ko lang naintindihan kung bakit lagi kang umiiyak sa video call tuwing Pasko. Akala ko noon, dahil malayo ka lang. Ngayon may anak na rin ako, at alam ko na: hindi lang dahil malayo ka, kundi dahil may mga Paskong hindi na maibabalik. Labindalawang taon kang naglaba at nag-alaga ng anak ng ibang pamilya para makapag-aral kami. Hindi ko iyon nakita noon. Ang nakita ko lang ay ang kahon, ang tsokolate, ang bagong sapatos. Salamat, Nay. Para sa bawat kahon, at sa bawat Paskong ibinigay mo sa amin kapalit ng sarili mo.