إلى
Liza
Davao City · 2023
امتنانرسالة علنية
Tuwing Pasko dumarating ang malaking kahon mula sa Hong Kong, at lagi mong isinisingit ang sulat sa pagitan ng mga tsokolate.
Nay, ngayon ko lang naintindihan kung bakit lagi kang umiiyak sa video call tuwing Pasko.
Akala ko noon, dahil malayo ka lang. Ngayon may anak na rin ako, at alam ko na: hindi lang dahil malayo ka, kundi dahil may mga Paskong hindi na maibabalik. Labindalawang taon kang naglaba at nag-alaga ng anak ng ibang pamilya para makapag-aral kami. Hindi ko iyon nakita noon. Ang nakita ko lang ay ang kahon, ang tsokolate, ang bagong sapatos. Salamat, Nay. Para sa bawat kahon, at sa bawat Paskong ibinigay mo sa amin kapalit ng sarili mo.