إلى
Kerem
Eskişehir · 2016
صداقةرسالة علنية
Yurtta dört yıl aynı odada kaldık; sen her gece on bir gibi iki bardak çay demler, birini sessizce masama bırakırdın.
Kerem, artık çayı kendim demliyorum ama hiçbir zaman seninki gibi olmuyor.
Ya çok açık oluyor ya çok koyu. Sen hiç ölçmezdin, demliğe bir bakar 'tamam' derdin, ve tamam olurdu. Dört yıl boyunca sınavlardan önce, ayrılıklardan sonra, babamın hastalandığı o uzun kış, o bardak hep masamda belirdi. Hiç teşekkür etmedim, çünkü teşekkür edilecek bir şey gibi gelmiyordu, hava gibiydi. Şimdi biliyorum: hava gibi olan şeyler en çok teşekkürü hak edenlerdir. Teşekkür ederim, oda arkadaşım. Bir dahaki çay benden.